Het Verhaal achter de Plaat: Jacques Brel & "Ne Me Quitte Pas"
Jacques Brel was een temperamentvol chansonnier, die met z'n intense stijl van zingen diepe indruk achterliet op zijn publiek. Ook na z'n dood is Brel nog altijd één van de (aller)grootste zangers die ons land ooit gekend heeft. De waardering voor zijn oeuvre wordt er alleen maar groter op. Zijn teksten blijven tot de verbeelding spreken: soms aangrijpend, dan weer vol spot en venijnigheid. Maar Brel was ook een romanticus pur sang, die enkele prachtige liefdesliedjes op zijn naam heeft staan. Eén van de oudste thema's uit de muziek (een verbroken liefde) werd Brel's grootste succes. Hij schreef "Ne Me Quitte Pas" naar aanleiding van zijn relatiebreuk met Suzanne Gabriello (Zizou), alhoewel zij nergens in het lied genoemd wordt. De tekst behandelde volgens Jacques Brel niet het verlaten zelf, maar meer de lafheid van hem in de relatie. De originele versie werd opgenomen op 11 september 1959, als deel van het album "La Valse A Mille Temps". Twee jaar later nam Brel een Nederlandstalige versie op, getiteld "Laat Me Niet Alleen". De eerste opname van "Ne Me Quitte Pas" bevatte Martenot-golven, klanken die worden gemaakt met een elektronisch instrument. De monofone Ondes-Martenot (voorloper van de synthesizer) werd bespeeld door Sylvette Allart.
Het liedje werd door veel artiesten gecoverd, onder andere door Nina Simone en in het Nederlands door Liesbeth List (vertaling van Ernst Van Altena). Celine Purcell zong een Afrikaanse interpretatie van het nummer ("Monie Weggaan Nie"). Een Engelse vertaling van Rod McKuen (die vele liedjes van Brel van een Engelse tekst voorzag) werd een hit in Amerika.
#liedjesenzo #hetverhaalachterdeplaat #fifties
#muziekgeschiedenis #jacquesbrel #nemequittepas

Reacties
Een reactie posten